Eğer; zaman da dünya gibi yuvarlaksa ve dönüyorsa,ya biz zamanın üzerinde hep ileriye ya da zaman bizim üzerimizden geçiyorsa,elbet seninle onun bir yerinde bize değen taraflarıyla karşılaştık,karşı karşıyayız,karşılaşacağız,karşılaşmalıyız.
Ve ben şimdi burada; bana da,sana da aynı sürat ve kuvvetle dokunan şeyin, uzaydaki ve zamandaki konumumuz ne olursa olsun, denk ve koyu bir nokta yaptığı karşılaşmamızın, inanılmaz, doyulmaz, kaçılmaz, kaçınılmaz hazzı için;
“Merhaba Sevgili ......”
diyeceğim.Ama kim olduğunu hiç bilmeyeceğim, söylemeyeceğim.
Noktalı boşluğu doldurma hakkını tabi ki sana vereceğim.Belki de adın olacak orada.İçimdeki onsuzlukta birbirini ezen isimler, siluetler böylece hayat bulacaklar dışımdaki boşlukta.Bana da hayat vererek.Benden eser bir sözü dillerine dolaya dolaya.
Kaldı ki; bana mutluluk veren şeyin kanatlarım olduğunu artık biliyorum.Köklerini beş duyumun mikro kozmozlarından alıp, yüreğimde boğum yaptıktan sonra tetiğinden fırlayıp geniş bir yelpaze gibi açılan, açıldıkça ömrünü uzatan ve rengini biraz da senden alan kanatlarım.Bildik masal kokularını yayarak, çocukluğumun içimine kanamadığım pınarlarına kona kona yükselip, gırtlağımdaki son nefes gerçekliğine bürünmüş, karlı dağların sarp kayalıklarına çarparken, cüce bir ömürde boş gülmek yerine, dev bir ömürsüzlükte anılmak aşkını azmeden kanatlarım.Beni senden koparan ne varsa, engeli iğdiş edilmiş engelsizliğe büründüren ve hiçbir yargı organının hüküm giydiremeyeceği kadar uçucu, kaygan, beyaz ve gerekli kanatlarım.
Her biri bir yaşam kesitini taşıyan teleğini, bitmeyen mürekkebiyle sayısız kaleme dönüştüren ipek kanatlarım.Hadi bakalım!
Her bölümde farklı adreslerde, farklı duygularda, yaşanmışlık ve yaşanmamışlıklarda buluşmak üzere gidebileceğimiz yere kadar mektuplaşalım.Benim ki insandan biçilmiş olsun, seninki mutluluktan.Benimki sana gönderilsin, seninki bana benziyor olan ondan...
Beni yazmaya iten şeyin ondan olduğunu biliyorum.Yaşadığım zamanların ağırlığınca ondan. Beynimin en ince labirentlerinden çıkarak, uzayın, zamanın sonsuz uzaklarına kadar yayılan, yoğunluğu uğrak noktalarına ve iklimime göre değişen hüznün öyle bir anından.Varlığımı yeniden, yeniden doğuran öyle bir hüznünde anımın, ötelendiğim ondan. Bulunamayacağım tüm zamanların çalabildiğim kadarından biçimlendirebildiğim kadar ondan.
Ve kabul edilemez görüntüleri bir yana atarak, hayatın bana tanıdığı bu en yeni, en onurlu yegane imkandan.
Sevgiyle...
